به گزارش اطلاعات آنلاین، استقرار بالگردهای تهاجمی Z-10ME مجهز به رادار توسط پاکستان، نشاندهنده گذار مهمی از بالگردهای جنگی قدیمی به سمت جنگ دقیق شبکهای و بدون پوشش عوارض زمینی است که مستقیماً برنامهریزی در سراسر مرزهای کوهستانی نظامی جنوب آسیا که به طور فزایندهای مورد مناقشه است را پیچیده میکند.
فیلمهای اخیر تأیید میکنند که نیروی هوایی ارتش پاکستان از بالگردهای Z-10ME مجهز به رادار کنترل آتش موج میلیمتری نصبشده روی دکل استفاده میکند و به خدمه یک حسگر ۳۶۰ درجه میدهد که قادر به تشخیص، طبقهبندی، اولویتبندی و درگیری با اهداف متخاصم از طریق دید ضعیف است.
رادار ارزش تاکتیکی بالگرد را تغییر میدهد زیرا خدمه میتوانند در حالی که پنهان میمانند، بالای خطوط تپهها را اسکن کنند و قبل از پرتاب سلاحهای دوربرد و پایین آمدن به پشت زمین برای جلوگیری از تلافی، اثر کوچکتری را آشکار کنند.
این مکانیسم «نگاه کن و حمله کن» شکاف مفهومی با نیروی AH-64E آپاچی هند را کاهش میدهد، اگرچه شواهد موجود، عملکرد حسگر، آمادگی ناوگان، ادغام سلاحها یا اثربخشی رزمی واقعی معادل را نشان نمیدهد.
خرید پاکستان همچنین نشان میدهد که چگونه کنترلهای صادرات، وضعیت نیرو را تغییر میدهند، پس از آنکه تحویل AH-1Z آمریکایی مسدود شد و برنامه ناموفق T129 ترکیه، تجهیزات چینی را به عنوان وابستهترین مسیر جایگزینی سیاسی اسلام آباد باقی گذاشت.
بنابراین، Z-10ME چیزی بیش از نوسازی ناوگان را نشان میدهد: این بالگرد چین را به عنوان تأمینکننده اصلی تجهیزات نظامی پیشرفته پاکستان تثبیت میکند و در عین حال اولین اپراتور خارجی تاییدشده خود را برای طراحی بالگرد تهاجمی ارتقایافته در اختیار پکن قرار میدهد.
فیلد مارشال عاصم منیر در تاریخ ۲ آگوست ۲۰۲۵، مراسم معارفه رسمی این بالگرد را در پادگان مولتان برگزار کرد، جایی که مقامات نظامی ورود آن را به عنوان «جهشی بزرگ» در نوسازی هوانوردی ارتش توصیف کردند.
این لحن رسمی، نشاندهنده جاهطلبی دکترین است نه بلوغ عملیاتی تاییدشده، زیرا پاکستان تعداد ناوگان، میزان آمادگی، مشخصات رادار، موجودی سلاح، استانداردهای آموزشی یا نتایج حاصل از رزمایشهای هوایی مورد مناقشه را فاش نکرده است.
تخمینهای منابع آزاد، خرید اولیه بین ۳۰ تا ۴۰ بالگرد را نشان میدهد که بالقوه برای یک هنگ اختصاصی کافی است، اما مقادیر تاییدنشده، هنگام ارزیابی پوشش مداوم، تحمل فرسایش و تولید سورتیهای جنگی در زمان جنگ، نیاز به احتیاط دارند.
اثر راهبردی این بالگرد کمتر به عملکرد هر پلتفرم و بیشتر به این بستگی دارد که آیا پاکستان مسیرهای راداری خود را با هواپیماهای بدون سرنشین، توپخانه، حسگرهای زمینی، سیستمهای جنگ الکترونیکی و شبکههای فرماندهی متصل میکند یا خیر.
در صورت ادغام مؤثر، Z-10ME میتواند به یک گره حسگر-تیرانداز ارتفاع پایین تبدیل شود که جدول زمانی درگیری علیه زرهپوشها، توپخانه و مواضع مستحکم را فشرده میکند و در عین حال اطلاعات هدفگیری را در سراسر نیروی چند دامنهای در حال تکامل پاکستان توزیع میکند.